Quality over Quantity (QoQ) Releases Jackie (2016)
HYANNIS PORT, MASSACHUSETTS 1963
Mrs Kennedy.
Ik moest langskomen.
En ik betuig u mijn innige deelneming.
Heeft u gelezen wat zij schreven?
Krock, Merriman en de rest?
Ja.
Merriman zit zo vol bitterheid.
Het is slechts één week geleden...
en ze behandelen hem al als een stoffig, oud ding.
Zo wil je niet herinnerd worden.
En hoe wilt u hem herinneren, Mrs Kennedy?
U begrijpt...
dat ik dit gesprek zal aanpassen...
voor 't geval ik niet precies zeg wat ik bedoel.
Met alle respect, dat lijkt me onwaarschijnlijk, Mrs Kennedy.
Juist. Goed...
Dit wordt uw eigen versie van de gebeurtenissen.
Precies.
Kom binnen.
Ik dacht dat het weer een terugslag van de auto was.
Ik ging bijna niet.
Wat als ik hier was geweest, of ergens aan 't rondrijden in Virginia?
Godzijdank dat ik bij hem was.
Waarom 'godzijdank'?
Weet u wat ik van de geschiedenis vind?
Van de geschiedenis?
Ik heb veel gelezen, meer dan mensen denken.
Ik vraag me steeds meer dingen af.
Als er iets opgeschreven staat, is het dan altijd waar?
Meer hebben we niet. - Vroeger. Nu is er televisie.
Nu kunnen mensen het met hun eigen ogen zien.
De rondleiding in het Witte Huis van enkele jaren geleden...
Ik veronderstel dat u dat...
met een reden hebt gedaan? Nee? U won zelfs een Emmy.
Ik deed dat programma niet voor mij, maar voor het Amerikaanse volk.
Dat was mijn eerste glimp in het Witte Huis...
en ik vond u uitstekend. Verstandig. - Bedankt.
Presentatrice ligt u wel.
Wat?
Sorry? - Wat zei u?
Dat u wel een presentatrice had kunnen zijn.
Geeft u me professioneel advies?
Nee.
Maar het hele land wil graag weten wat u nu gaat doen.
Ik kan u verzekeren, geen televisie.
Welkom in het Witte Huis.
We noemen het met trots ons thuis.
Probeer anders 'The People's House'? Maak het persoonlijker.
Welkom in The People's House. We noemen het met trots ons thuis.
Beter.
Wanneer is Jack er?
Ze willen het van jou horen.
Ze vinden me een dwaas. Eén jaar in functie, hun geld verspillend.
Daarom moet je hen tonen wat je hebt gedaan.
De president zal je op 't einde vergezellen in de Monroe ruimte.
Je zal 't geweldig doen.
Blijf dichtbij. - Natuurlijk. Je ziet er prachtig uit.
Ga.
Hallo. Pardon.
Dit is het Witte Huis, langs de zuidkant.
Het komende uur nodigt Mrs John F Kennedy u uit...
om het huis van de president te bezoeken en de restauraties te zien...
die ze deed aan 't interieur.
Mrs John F Kennedy, derde jongste van de 29 presidentiële vrouwen ooit.
Mrs Kennedy, ik wil u bedanken voor dit bezoek.
Dit is duidelijk de ruimte waar u uw meeste werk verricht.
Ja, het is zowel de zolder en de kelder.
Sinds ons werk begon, ontvingen we dagelijks honderd brieven.
Hier evalueren we voorstellen.
Of we ze willen houden en of ze in ons budget passen.
Mrs Kennedy, elke First Lady en elke regering...
sinds de tijd van president Madison heeft grote en kleine veranderingen gedaan...
in het Witte Huis. Voordat we uw veranderingen bekijken...
Wat is uw basisplan?
Ik heb er niet echt een, want...
dit huis zal en moet altijd groeien.
Het leek me gewoon zo jammer om amper iets van 't verleden te zien.
Amper iets van voor 1902.
Stel dat u en uw comité enkele dingen uit deze ruimte krijgen.
Wat gebeurt er dan als de vrouw van de volgende president hier woont?
Nou, als zij het niet willen...
In 't verleden zouden ze het kunnen verkopen of weggooien.
En 't gerucht over het verspilde belastinggeld...
Ik heb alles uit eigen zak gebruikt voor die restauratie.
Ik hield van dat huis en ik wou het delen met het Amerikaanse volk...
om een stukje grootheid van Amerika te onthullen.
Voorwerpen en spullen gaan veel langer mee dan mensen...
en ze stellen belangrijke ideeën voor:
geschiedenis, identiteit en schoonheid.
Maar ik weet zeker dat de lezers graag zouden willen weten hoe het is...
om deel uit te maken van uw familie.
Stelt u zich voor...
dat een jongetje door dit wordt omgeven...
en dat zijn oudere broer sterft in de oorlog en dan zelf oorlog gaat voeren...
en als een held thuiskomt.
Mensen zien dat jongetje...
geboren voor rijkdom, voorrecht...
en de wil om alles op te offeren voor zijn idealen in dienst voor zijn land.
Koninklijk. U laat ze koninklijk klinken.
Daarvoor heb je traditie nodig, en voor traditie heb je...
tijd nodig.
Het moet ergens beginnen.
Toch? Er moet een...
eerste dag zijn.
Dit is de Oostelijke Ruimte zoals die er al 60 jaar uit ziet.
Hier heeft u duidelijk niet veel aan willen veranderen.
Nee, ik vind het mooi.
Ik haat eigenlijk veranderingen, dus als je zo'n ruimte ziet...
is het prachtig. Dit... - Deze piano laat me denken...
dat u hier de muzikale zaken afhandelt.
Dat klopt.
Deze piano werd ontworpen door Franklin Roosevelt...
met de steun in de vorm van arenden.
En...
dit is de ruimte waar Pablo Casals voor ons speelde...
en waar we een mobiel podium hadden voor Shakespeare spelers.
Mrs Kennedy...
deze regering had een speciale affiniteit voor artiesten...
muzikanten, schrijvers, dichters.
Is dat omdat u en uw man zich zo voelen...
of denkt u dat er een relatie is tussen de regering en kunst?
Dat is zo ingewikkeld. Ik weet 't niet.
Ik vind gewoon dat alles in het Witte Huis het beste moet zijn.
En als je een Amerikaans bedrijf kan helpen, doe ik dat graag.
Zo niet, zolang het maar het beste is.
Helpt uw geloof u?
Ik bespreek mijn geloof liever met een priester.
U bent toch geen geestelijke?
Nee. Ik probeer enkel als verslaggever de waarheid te achterhalen.
De waarheid.
Ik ben gewend geraakt aan een grote verdeling...
tussen wat mensen geloven en wat ik weet dat echt is.
Goed. Ik neem genoegen met een verhaal dat geloofwaardig is.
Zo hoor ik het graag.
Ik was ooit zelf een verslaggever.
Ik weet wat u zoekt.
Sorry?
Een stap per stap beschrijving.
Daarvoor bent u toch hier?
U wilt dat ik het geluid van de kogel beschrijf toen die...
insloeg in de schedel van mijn echtgenoot.
Ik ben heel blij...
om hier, in het geweldige Texas, te zijn...
samen met jullie...
en zo de Spaanse traditie...
te ervaren...
die zoveel heeft bereikt in Dallas.
Deze traditie...
begon 100 jaar geleden...
voor de kolonisatie van Massachusetts...
de staat van mijn echtgenoot.
Het is allemaal een traditie...
die levend en wel wordt gehouden.
Zijn dat vogelgeluiden?
Het zijn niet echt vogels.
Het moet de oceaan zijn.
Klaar? - Natuurlijk...
ik vind een menigte geweldig.
U kent Mrs Connally nog? - Welkom in Dallas, lieverd.
Bedankt. - Zeer aangenaam, Mrs Kennedy.
Wat een verwelkoming.
Dank u.
- Mr President.
Het was de grootste autocolonne van de luchthaven.
Heet. Wild. Zoals Mexico of Wenen.
De zon brandde in onze gezichten.
Ik kon mijn zonnebril niet dragen.
Jack was aan het wuiven en ik zag 'n stuk schedel wegvliegen.
En het was vleeskleurig. Het was niet wit.
En hij zakt in elkaar op mijn schoot, samen met zijn bloed en hersenen.
En ik zeg: Jack? Kun je me horen?
Jack, ik hou van je.
En zijn hoofd en mond waren zo prachtig.
Zijn ogen waren open.
Ik heb geprobeerd...
om zijn hoofd naar beneden te drukken...
om het binnen te houden.
Hij had de meest prachtige gezichtsuitdrukking.
Net voordat ze hem een vraag stelden, net voor hij antwoordde...
keek hij verward.
Ik wist dat hij dood was.
Mrs Kennedy, ik... - Dat gaat u nooit publiceren.
Begrepen? - Ja, natuurlijk.
Hoe klonk de kogel?
Mrs Kennedy?
Alles goed? Het is Larry. - Ik ben zo klaar.
Neem al de tijd die u nodig heeft.
Wachten ze?
Ik zweer... - Ik zweer...
dat ik met toewijding...
de ambt als president van de Verenigde Staten zal uitvoeren.
En ik zal zo goed mogelijk... - En ik zal zo goed mogelijk...
het behouden... - het behouden...
beschermen... - beschermen...
en verdedigen... - en verdedigen...
van de Grondwet van de Verenigde Staten uitvoeren...
zo helpe mij God. - zo helpe mij God.
Mr President.
Start de motor, laat alles wat bezinken.
Welke grootte had de kogel? Ik...
Het was geen .38, toch?
Het leek... Het leek een groter kaliber.
Het leek een kogel voor soldaten, of...
Mrs Kennedy, u moet niet... - We weten het nog niet.
We moeten de Ierse Kadetten hebben.
Sorry? - Voor de begrafenis.
Jack vond hen geweldig. Hij zag hen optreden in Dublin.
Mrs Kennedy, daar zorgen we voor. - En die doedelzakspelers uit Schotland.
Hoe heten ze, Kenny? - The Black Watch.
Juist. The Black Watch Doedelzakspelers.
Bij aankomst, stappen we uit aan de achterkant.
Jij, de president... President Johnson dan...
Waarom de achterkant?
Al de media in Andrews, en zeker voor de veiligheid...
Moet ik mij verbergen? - Niet verbergen.
Dat zullen die mensen geweldig vinden.
Ze noemen zichzelf de Birch Society?
Nee, ik glip niet naar buiten via de achterdeur.
Maar zoals gewoonlijk, wij allemaal.
Ik zal het regelen.
Wanneer we landen, Mrs Kennedy, moet er meteen een autopsie gebeuren.
De autopsie?
Is dat nodig?
Ik vrees van wel. - Volgens wie?
De wet, Mrs Kennedy.
En wat zullen ze precies doen?
Ik ben niet zeker. - Leg me uit wat het inhoud.
Ik wil alle details horen.
Ik ben zijn vrou... of wat ik nu ook ben.
Ik wil alle details. Gaan ze hem opensnijden?
Lieverd, mag ik iemand sturen...
om u te helpen omkleden voordat we landen?
Al die camera's. Mensen zullen kijken.
Er waren overal 'Gezocht' posters.
Voor Jack.
Met Jack z'n gezicht erop.
Laat hen zien wat ze hebben gedaan.
Jackie.
Bobby.
Meneer?
Er wacht een auto op de tarmac...
om u en Mrs Kennedy naar Bethesda te brengen.
Mrs Kennedy en ik zullen meerijden met de kist en ambulance.
Valenti wil weten hoe we de uitgang moeten aanpakken.
Uitgang? - Johnson wil met de media spreken.
Hij kan doen wat hij wil, ik vertrek nu.
De kist zal gesloten zijn, hè? Bij de begrafenis?
Dat kunnen we later beslissen.
Ik wil de kist zo graag dicht, Bobby.
Ik weet niet of dat wel kan voor een staatshoofd.
Er was overal bloed.
Er waren zoveel stukjes.
Ik probeerde zijn gezicht bij elkaar te houden.
Doe rustig aan.
De president lag onbeweeglijk in de auto.
Mrs Kennedy leunde over hem en hield 'm vast.
Gouverneur Connally zat achteruit in zijn stoel...
Volgens getuigen bij spoedgevallen kwam de First Lady, vol bloed...
zonder iets te zeggen binnen.
Kom op.
Zorg er voor dat hij zichzelf lijkt.
Ik weet 't.
Waar zijn de kinderen? - Bij Maud.
Ze brengt hen naar het huis in Georgetown.
Ik heb ze liever thuis.
Ze mogen niet afwijken van hun routine. - Ja, natuurlijk. Mary?
Ik zorg er voor. - Wat weten ze al?
U heeft rust nodig.
Is er wat water?
Dank u.
Het moet wel een idiote, kleine communist zijn geweest.
Als hij was vermoord voor burgerlijke rechten had het nog iets betekend.
Jack waarschuwde me. Jack zei dat we naar het 'Gekke Land' gingen...
maar ik dacht dat het goed ging, bij Forth Worth en Houston.
Al de problemen die Adlai had...
Jack was hen aan 't overtuigen. - Ik weet 't.
Ze bleven me maar gele rozen geven. Bij elke halte.
En toen in Dallas... - Ik weet 't.
Zet dat uit.
Ze willen verdriet zien.
Ze vragen al naar de begrafenis.
Lieverd?
Kom.
President Johnson ontmoette de minister van Buitenlandse Zaken Rusk.
En minuten later met minister van Defensie McNamara.
Zelfs bij zoveel verdriet kan er geen pauze zijn door de Koude Oorlog...
waardoor de buitenlandse politiek doorgaat.
McNamara zal wellicht aanblijven onder Mr Johnson.
De nieuwe president heeft vaak...
Lyndon z'n mensen beweren dat ik hem zei om de eed af te leggen in Dallas.
De klootzak kon niet wachten en nu beschuldigen ze mij.
Pardon? Weet u wie James Garfield was?
Nee, mevrouw.
Weet u wie William McKinley was? En wat hij deed?
Ze waren beiden VS presidenten die werden vermoord tijdens hun ambt.
En Abraham Lincoln? Weet je wat hij heeft gedaan?
Hij won de Burgeroorlog. Hij heeft de slavernij afgeschaft.
Dat klopt.
Dank je.
Bobby, zeg hen alsjeblieft dat ik boeken wil over Lincoln en zijn begrafenis.
U moet uiteindelijk iets persoonlijk delen. Anders zullen mensen het blijven vragen.
En zo niet, zullen ze dan mijn stilzwijgen interpreteren hoe ze zelf willen?
'Haar wenkbrauw rimpelt. Haar lippen gespannen'.
'Ze huilt niet, maar haar woede verbergen lukt niet'.
Meeste schrijvers willen beroemd zijn.
En u? - Nee, bedankt.
Wees voorbereid. Dit artikel zal u veel aandacht geven.
Heeft u misschien advies?
Ja.
Trouw niet met de president.
Bent u bang dat ik weer ga huilen?
Nee, u gaat eerder gillen. - Wat dan?
'Mijn echtgenoot was een geweldig man.'
De begrafenisstoet van Lincoln vertrok uit het Witte Huis...
en liep langs Pennsylvania Avenue richting het Capitool.
En de volgende dag, terug naar het Witte Huis...
en toen liepen ze helemaal naar St. Matthew in een grote processie.
Het was een zonnige lentedag.
Er waren maar 600 tickets toegekend, maar er waren duizenden mensen.
Burgers, senatoren, congresleden, diplomaten, agenten...
allemaal in hun uniform.
Lincoln zijn paard, Old Bob...
werd een zwart deken met witte kant en kwastjes omgedaan.
Bedekt...
liep hij zonder berijder aan kop van de processie met eerwaarde Henry Brown.
Ik kan voelen hoe Jack hier boos om wordt.
'Je spendeert al dat geld aan die idiote knick-knacks.'
De man zou alles uitgeven voor stemmen, maar nooit voor een mooi schilderij.
Daar hoeven we ons geen zorgen meer om maken.
We moeten dit goed doen, Bill.
Het moet prachtig zijn.
Heb je hen verteld dat we een koets met paard nodig hebben?
We moeten marcheren met Jack.
Iedereen.
Een grote, prachtige processie die mensen zullen herinneren.
Mrs Kennedy, u moet dit niet doen.
Wat niet?
Ik denk zelfs niet dat ze u laten paraderen door de straten.
De wereld is krankzinnig geworden.
Verdwijn met uw kinderen.
Bouw een kasteel in Boston en kijk hier nooit meer op terug.
Mrs Kennedy?
Zijn de kinderen wakker?
Ze spelen in Caroline's kamer.
Hoe doe ik dit?
Lieverd, toch.
Het maakt niet uit wat je zegt...
omhels hen gewoon en zeg hen dat het goed komt.
Mama, waarom ben je zo gek gekleed?
Omdat er iets heel triest is gebeurd.
Zo kleden we ons als er iets triest gebeurt.
Mama, waar is papa?
Papa komt niet naar huis. - Waarom niet?
Papa moest op bezoek gaan bij je kleine broer Patrick.
In de hemel.
Waarom?
Omdat ik hier bij jou ben.
We willen niet dat Patrick eenzaam is, toch?
Maar wij dan?
Caroline...
je moet een grote meid zijn.
Je kunt moedig zijn.
Kun je een soldaat zijn?
Een heel slechte man heeft papa pijn gedaan.
Papa zou naar huis komen als hij kon.
Maar dat kan hij niet.
Hij moet naar de hemel.
Mag ik afscheid nemen?
Ja, natuurlijk, lieverd.
'Wees aandachtig voor mijn roep om genade.
'Als jij, O Heer, de zonden heeft bijgehouden...
O Heer, wie zou er dan nog zijn?
Maar bij U ligt er vergeving...
daardoor bent U angst.
Ik wacht op de Heer.
Mijn ziel wacht.
En in Zijn woord leg ik mijn hoop.
Mijn ziel wacht meer op de Heer, dan nachtwakers op de ochtend.
O Israël, leg je hoop bij de Heer.
Want de Heer is trouwe liefde.'
Dat was een prachtige mis.
Excuseer me, moeder. Jackie?
Ben je al begonnen aan de gastenlijst voor de begrafenis?
De wat? - Je moet selecteren, schat.
We hebben onmogelijk genoeg ruimte voor deze mensen in Brookline.
Mr Kennedy, we moeten de begrafenis bespreken, meneer.
We willen haar idee volgen, maar we weten amper iets over die Oswalds.
Ze kunnen samenzweerders zijn.
Ik zal met haar praten, maar zij beslist.
En dan is er ook nog het Oval.
Wat eerst? De begrafenis plannen of de meubels inpakken?
Ik weet dat dit gevoelig ligt, daarom spreek ik u aan.
Maar een processie is gek.
Brookline? - De familiebegraafplaats.
Ik neem aan dat Jack bij ons zal begraven worden.
Een menigte. Ik kan mijn president niet zien lopen.
Jouw president? - Mijn president.
Ongeacht wat er gebeurt...
zal mijn broer worden gedragen in een kist.
En dat spijt me, meneer.
Rot op, Jack.
Averell Harriman bezit minstens vier eigendommen in Georgetown.
Hij kan er vast een uitlenen aan ons.
Ik zal Sarge het laten navragen.
We hebben vast nog tijd. Of moeten we meteen verhuizen?
Natuurlijk niet.
Doe niet zo idioot. - De weduwe van Lincoln stierf aan armoede.
Ze verhuisde terug naar Illinois.
Ze moest al haar meubels verkopen.
En ook de Van Burens en de Tylers.
Allemaal via een veiling. Stuk per stuk...
om een dak boven haar hoofd te houden.
Maar dat overkomt jou niet. - En de verzamelobjecten die we kochten...
Weet je nog dat Bill en ik voor elke sofa en stoel moesten afdingen.
Als ik er nu weer een paar verkoop, kunnen John en Caroline naar school.
Deze trap gaat naar de tweede verdieping, die nu gereserveerd is...
voor de privéwoning van de president en zijn gezin.
Geen enkele tv-camera is daar ooit geweest...
omdat u daar woont.
Dat klopt.
Hier is wat het Witte Huis deed voor president Lincoln.
Hier is hoe hij is veranderd.
1861: de sterke man met de gewelfde wenkbrauw.
1865:
een week voordat hij werd vermoord.
Mrs Kennedy, spendeer je veel tijd in de Lincoln ruimte?
In 't begin woonden we er.
Onze andere kamers werden toen geschilderd.
Een mooie ruimte. Was dit een slaapkamer in Lincoln z'n tijd?
Nee, zijn vergaderruimte. - Zijn al de meubels van Lincoln?
Ja.
Het meest bekende is natuurlijk het Lincoln bed.
Gekocht door Mrs Lincoln...
samen met de bureaus, en stoel, en deze tafel.
Ze kocht veel meubels voor dit huis...
waardoor haar echtgenoot vond dat ze te veel spendeerde.
En op de tafel ligt het Gettysburg Address.
Dit is wellicht de grootste schat in deze ruimte.
En deze sofa en die twee stoelen.
Ze werden verkocht in die Lincoln verkoop waarover ik het had...
die Mrs Lincoln verkocht.
En ze gingen naar Engeland en via de nakomelingen van de man die...
Hier komt hij. - Bobby?
Hier komt Oswald weer naar beneden.
Ik weet echt niet waarover dit gaat, niemand zegt me iets...
Ik wil je moeder niet van streek brengen...
maar Brookline is geen plek om een president te begraven.
Ik vraag wel...
of iemand mij rechtskundige hulp kan geven.
Heb jij de president vermoord?
Daar word ik niet van beschuldigd. Niemand heeft me dat toch gezegd.
Ik vernam het voor 't eerst toen de verslaggevers van de krant...
Welkom in Arlington, Mrs Kennedy. - Dank u.
De derde optie is daar, onderaan die heuvel.
Dat is te laag. - Wat denk jij, Ken?
Ik vind Dewey Circle wel goed, als de bladeren weg zijn.
Het probleem is niet alleen de dag, maar de toegangswegen.
Er zullen 10.000 mensen zijn.
Dat bedoel ik...
Jackie?
Waar gaan we heen? - Hij kan niet overal begraven worden.
Hij verdient meer.
Ik begrijp 't.
Is alles goed?
Mijn schoenen blijven vastzitten in de modder.
Misschien moet je met een priester praten.
Misschien?
Bobby, ik wil met de media spreken. - Nee.
Nee, laat Dave dat afhandelen.
Die eerste avond zei Bob McNamara dat hij een huis zou kopen in Georgetown.
Ik heb niet eens spullen. Ik heb niets. Zelfs geen thuis.
En dit huis? - Dit?
Het is verschrikkelijk kil.
U kunt een vuur aansteken, mensen uitnodigen.
De feestjes die u gaf in het Witte Huis had die men verbaasde.
Privéconcerten met artiesten, vrienden, champagne, zang...
Zegt u dat ik een feestje moet geven?
Nee, duidelijk niet nu.
Ik stel maar voor dat u...
Dat u al eens leven bracht in een kil huis.
Dat was niet mijn huis.
En dit ook niet. Niets is ooit echt van mij.
Toch niet om te houden.
Dat huis verlaten moet heel moeilijk zijn geweest.
Een First Lady moet altijd klaar staan met haar koffers.
Het is onvermijdbaar.
We vonden bedden voor bijna de hele familie.
De Trumans zitten in Blair House.
Er was een korte crisis omdat hij geen chauffeur had...
maar Ike bood hem de zijne aan. We runden een B&B.
Lyndon wil in het Oval intrekken en zich wenden tot het Congres.
Ik houd hem zo lang mogelijk tegen, maar 't gebeurt toch wel eens.
Ze maken zich zorgen om een processie in de openlucht.
Ze vinden het een veiligheidsrisico.
Iedereen is bang.
Zelfs de Staat ontmoedigt buitenlandse politici om aanwezig te zijn.
Het is acht straten naar St. Matthew.
Dat is een lange weg door die menigte.
Al die daken en ramen.
Bobby, het is onze laatste kans.
We moeten met hem marcheren.
het is waar
de kroon was duidelijk
het klimaat moet perfect zijn
alle jaren
een wet werd hier jaren geleden gemaakt
juli en augustus mogen niet te heet zijn
en er is een wettelijke limiet voor de sneeuw hier
in Camelot
de winter is verboden tot december
en verdwijnt de 2e maart stipt
per bevel verdwijnt de zomer door september
in Camelot
Camelot
ik weet dat het wat bizar klinkt
maar in Camelot
Camelot
zijn dat de voorwaarden
de regen mag niet vallen tot na zonsondergang
tegen acht uur moet de ochtendmist weg zijn
kort gezegd, is er gelijk
geen meer passende plek
voor een lang en gelukkig leven dan hier
in Camelot
Camelot
ik weet dat het een persoon rust geeft
maar in Camelot
Camelot
zijn dat de wettelijke regels
de sneeuw mag nooit op de helling spatten
tegen negen uur 's avonds moet het maanlicht verschijnen
kort gezegd, is er gelijk
geen meer passende plek
voor een lang en gelukkig leven dan hier
in Camelot
Hoe zou u dat opschrijven?
'Ze steekt nog een sigaret op...
en legt tussen haar snikken door uit...
dat Jack niet perfect was, maar wel perfect voor ons land.
'En ik vraag naar zijn gebreken en zij legt uit...'
Perfecte mensen kunnen niet veranderen.
Jack werd altijd beter, sterker.
Soms was hij in z'n eentje...
om zichzelf te laten verleiden door de Duivel.
Maar hij kwam altijd terug, naar zijn geliefde familie.
En ik rook niet.
Ik zou dit niet mogen zeggen.
Daarom zijn we hier, toch?
Om over wat er is gebeurd te praten.
Is dit een biecht?
Enkel als je spijt hebt van iets.
Iedereen kent mijn verhaal.
God heeft geen interesse in verhalen.
Maar wel in de waarheid.
Ik kwam hierheen voor sympathie, priester.
Natuurlijk.
Priester, luister je wel?
Ja.
Ik denk 't wel.
Ik vind God wreed.
Nu bezorg je jezelf problemen.
God is liefde.
En God is overal.
Ook in de kogel die Jack vermoordde?
Absoluut.
Zit Hij nu ook in mij?
Natuurlijk.
Een leuk spelletje speelt Hij, zich constant verbergen.
Dat we Hem niet begrijpen, is helemaal niet leuk.
Als er een hemel is, dan is je God iemand met lege beloftes.
Wat voor God ontneemt een vader van zijn twee kleine kinderen?
Onze Heer offerde Zijn enige zoon op. - En mijn twee baby's.
Arabella in de baarmoeder. En Patrick, 39 uur op de aarde.
Net lang genoeg om verliefd op hem te worden.
Wat heb ik gedaan om dat te verdienen?
Niets.
Jack en ik spendeerden amper de nacht samen.
Zelfs niet die laatste nacht in Fort Worth.
Je echtgenoot hield van je, Mrs Kennedy, Daar ben ik zeker van.
Ik herinner mij dat er meer was in onze trouwgeloften.
Bekijk me niet zo.
Ik was First Lady van de VS, vrouwen hebben al meer ondergaan.
Er zijn twee soorten vrouwen. Zij met macht in de wereld...
en zij die macht willen in bed.
En wat heb ik nu nog?
Wat denk je dat ze voelen, als mannen me nu zien?
Droefheid...
medelijden...
misschien verlangen.
Je bent nog een jonge vrouw, Mrs Kennedy.
Ik liet hen glimlachen.
Niemand begrijpt de pijn die hij had.
En hoe loyaal hij was. Vrienden van hem waren zo grof.
Jack niet, natuurlijk, maar hij kon zich er druk om maken.
Maar hij was een geweldige vader.
Ik zie hem in die schommelstoel in zijn kantoor...
met Caroline en John aan z'n voeten.
Hoe zou ik hem kunnen haten?
Troost je met die herinneringen.
Dat gaat niet. Ze zijn gemengd met al de rest.
Heb je de meest recente lijsten van de State Department?
De eerbiedwaardigen die de begrafenis willen bijwonen.
Ja, hier.
Generaal de Gaulle, prins Philip...
zelfs de minister van Buitenlandse Zaken van de Sovjet.
Meer dan we hadden verwacht? - Ja, tientallen namen.
Goed zo.
Wil je me ze voorlezen? - Ja.
Van de Verenigde Naties:
Paul Hoffmann, besturend directeur...
David B Vaughn...
de koning van België...
Denemarken, de kroonprins George...
Bulgarije, de afgezant Mr Tarabanov...
van Canada de eerste minister Lester B Pearson...
Oostenrijk, de kanselier...
Probeer het gewoon zonder.
We zijn een lange tijd samen geweest, hè Nancy?
Ik dacht altijd dat je jaloers op me zou zijn.
Stop daarmee. - Nee, zo liet je het nooit overkomen.
Maar ik maakte me zorgen nadat ik met Jack trouwde en hij de verkiezing won.
Nu komt dat belachelijk over. Iemand die jaloers op me zou zijn.
Ik heb twee kinderen begraven.
Nu begraaf ik mijn echtgenoot.
Ik was jaloers.
Op die jurk die je droeg in Wenen.
Het is lastig om het nu in te zien...
maar je hebt je hele leven nog.
Dat is iets vreselijk om te zeggen. - Maar het is zo.
Het spijt me.
Wat ga je nu doen?
Ik blijf bij jou.
Ga je nergens heen? - Nee. Ik weet niet waarheen.
Die kinderen hebben zo'n geluk met je. - Nee, helemaal niet.
Ze zijn niet gelukkig.
Ik ben bang, Nancy.
Dat weet ik.
In het Capitool, waar het lichaam de hele dag zal liggen...
zullen drie korte speeches...
Ze komt er zo aan.
Elk moment.
Het lichaam bezichtigen. Vanuit Dallas, Texas en Tom Pettit.
Daar is Lee Oswald.
Hij is neergeschoten.
Lee Oswald is neergeschoten.
Ben je klaar om te gaan?
Kijk je me eens aan?
Mama, is het mijn verjaardag?
Nog niet, lieverd. - Waarom dan mijn feestkleren?
Speciaal agent Hill. Wanneer Mrs Kennedy klaar is.
Clint...
We zijn bijna klaar.
Het is het vreemdste ooit...
ik herinner me amper iets van erna...
maar ik las in de krant over wat je deed...
en ik wil je gewoon bedanken.
We moeten dit controleren. - Ja, meneer.
Dit laat ons overkomen als een boel barbaren.
Mrs Kennedy is onderweg met haar kinderen.
Zet de televisie uit.
Zeg hier niets over.
Begrepen? Ik zeg het Jackie wanneer de tijd rijp is.
Ga zitten.
Pardon?
Ga zitten.
Lieverd.
Wat herinner jij je?
Wil je me alles vertellen? Ik moet het horen.
Mrs Kennedy, ik...
Wat?
Ik was 10 meter verwijderd toen ik het eerste schot hoorde.
Toen ik de auto zag van de president...
Mrs Kennedy...
Blijf doorgaan.
Ik moest naar jou toe, en mezelf...
tussen jou, de president, en de schutter gooien.
Wie was het?
Was het die Oswald? - Ze denken het.
Ik moet hem spreken.
Ik weet het niet, Mrs Kennedy.
De kinderen zijn klaar. Rijden ze met Maud mee?
Ik wil ze graag bij me. - Maar de media is buiten...
Hun vader vertrekt voor de laatste keer uit dit huis.
Ze moeten afscheid kunnen nemen.
Maar de camera's...
Het wordt overal uitgezonden. - Het moet de waarheid bevatten.
Twee diepbedroefde, vaderloze kinderen horen daar bij.
Zeg hen dat ik klaar ben, samen met Caroline en John.
Ja, Mrs Kennedy.
Ik ben niet meer de First Lady.
Je mag me Jackie noemen.
Dat zal ik doen.
Caroline, ben je klaar, lieverd?
Mijn dappere meisje.
Kom hier, lieverd.
Ik vind mijn privacy belangrijk.
Altijd al.
En toch leek er meteen daarna iets te veranderen.
Op welke manier?
Voor de begrafenis, de dag dat u de kist naar het Capitool bracht...
kon de hele wereld je kinderen zien op een scherm.
Wat insinueert u? Dat ik hen heb uitgebuit?
Nee, natuurlijk niet.
Stilstaan en...
optrekken.
Ik vraag me enkel af of u ooit hebt overwogen...
om ze meer af te schermen. Meeste mensen hadden dat gedaan.
Wij zijn niet zoals de meeste mensen.
De meeste mensen hoeven niet zulke besluiten nemen...
uren nadat hun echtgenoot vlak naast hen is vermoord.
Lyndon.
Wat een vreselijke manier om je presidentschap te beginnen.
Zegt u dat het een vergissing was?
Nee.
Natuurlijk niet.
Hoe durf je?
Ze vermoordden hem in de cel.
Ze kunnen bij iedereen komen.
Hoe durf je me dat niet te zeggen?
Je had het recht niet.
Ik nam de kinderen mee door de voordeur. Gekheid.
Jij en je broer, met al jullie geheimen.
Dat is niet eerlijk. - Ik heb enkel de kinderen.
En ik bracht hen in gevaar door jou. - Ik zou je nooit in gevaar brengen.
Dat kun jij niet weten.
Je denkt dat je alles beheerst, dat je de wereld stuurt.
En je bent belachelijk. En ik liet mezelf het geloven.
Voor wie is die hele parade eigenlijk? Voor Jack?
Nog een laatste campagne onderweg naar het graf?
Lyndon z'n mensen hebben gelijk. Het is het risico niet waard.
Zeg hen dat we het afzeggen.
We gaan met een autocolonne naar de kathedraal, langs achter...
en dan begraven we hem, en dan houdt dit op.
Het kan me niets meer schelen.
Ik zou jou en de kinderen nooit... - Je vindt me een domme debutante.
Jij beschermt me niet meer. - Ik zou jullie nooit in gevaar brengen.
Jij weet niets.
Ik lig 's nachts wakker...
en het enige wat ik kan denken...
is dat ik een winkeljuffrouw had moeten zijn, of een stenograaf.
Ik had een doodgewone, luie, lelijke man moeten huwen.
Laat me een allegorie met je delen.
Jezus...
passeerde eens een blinde bedelaar langs de weg...
en zijn leerlingen vragen:
´'Wie heeft gezondigd, deze man of zijn ouders, dat hij blind geboren werd?''
En Jezus zei:
''Noch deze man, noch zijn ouders.
Hij werd blind geboren...
zodat de werken van God via hem blootgelegd kunnen worden.''
En toen legde hij modder op z'n ogen...
en zei hem om zich te wassen in de Vijver van Siloam.
En dat deed de man.
En hij kwam terug met zicht.
Momenteel ben jij blind...
niet omdat je gezondigd hebt, maar omdat je uitgekozen bent.
Zodat de werken van God via jou blootgelegd kunnen worden.
Het is perfect.
We lieten het leggen toen je weg was.
Ik dacht dat het een leuke verrassing voor je zou zijn.
Het verandert alles.
En de Verdragsruimte?
Jagersgroen.
Precies zoals je het voor ogen had.
Had Jack dit maar...
Wie weet of het 'm kon schelen.
Ik ben ergens de sporen kwijtgeraakt.
Wat echt was...
en wat schijn was.
Hij was een president.
Je had eerder gelijk.
Ik ga morgen niet marcheren.
Ik ga de mensen niet in gevaar brengen voor mijn ijdelheid.
Ik was bang voor jou, en nog steeds, maar ik vond het nooit ijdelheid.
Zo noemde Jack dit alles.
Toen hij zag wat we spendeerden, zei hij:
''Je kleine, ijdele project gaat de federale regering bankroet maken.''
Mensen hebben hun geschiedenis nodig. Het geeft hen kracht.
Ze moeten weten dat hier echte mensen hebben gewoond.
Geen geesten en legenden uit verhalen.
Mensen die tegenslag ondervonden en het hebben overwonnen.
Wat jij hier hebt gedaan, doet er toe. - Dat is lief van je, Bill.
Zelfs ik begin hem te verliezen.
Weldra...
zal hij niet meer dan een olieportret in deze gangen zijn.
Dank u.
Je bent een echte cowboy.
Ik sprak met Johnson.
Morgen...
wordt het afgehandeld.
Iedereen zal rijden.
Geen processie.
Het spijt me, Bobby.
Denk jij dat de weduwe van Lincoln het wist?
Wat?
Dat we een monument naar haar echtgenoot zouden bouwen.
Waarom is deze ruimte zo vredevol?
Vredevol? Geen idee.
Het laat mij er altijd aan herinneren dat op 1 januari, 1863...
een gewone man een document ondertekende...
dat vier miljoen slaven bevrijden.
Ik bekijk het niet echt vredevol...
maar meer als een nalatenschap.
Het is jammer dat die van ons volledig verkloot is.
Bobby.
Wat?
Bobby, let op je woorden.
Wat hebben we bereikt?
We zijn gewoon de mooie mensen, toch?
Is dat niet zo? Want wat hebben we écht bereikt?
Misschien wordt Jack herinnerd door hoe hij omging met de Cubacrisis...
of hoe hij een crisis creëerde die hij toen noodgedwongen moest oplossen.
We hadden zoveel kunnen doen.
Burgerlijke rechten, het ruimteprogramma, Vietnam...
Nu mag Johnson Vietnam oplossen. We hebben het hem voorgeschoteld.
Hij mag het gewoon afwerken.
Ik had hem niet zo hard moeten dwingen over Castro.
Dat kun je niet doen, Bobby.
Wat is er mis met je?
Met mij?
Geschiedenis is wreed.
Er is geen tijd.
We zijn belachelijk. Bekijk jou.
't Spijt me.
Hoe vind je je nieuwe kantoor?
Mrs Kennedy.
Kom binnen.
Sorry, ik doe gewoon m'n werk. - Natuurlijk.
Ik herinner me dat toen we de verkiezing wonnen dat het overweldigend was.
Het gaat goed met ons. We denken allemaal aan u.
Dat is vriendelijk van je.
Ik wil over morgen praten.
De Minister van Justitie vertelde ons je verlangen voor een bescheiden ceremonie.
Ik ben van gedachten veranderd. - Sorry?
We zullen een processie houden, en ik loop met de kist naar de kathedraal.
Zelfs als we het verder kunnen regelen...
begrijpt u vast dat de Geheime Dienst zich nog steeds zorgen maakt.
En president Johnson?
Hij wil graag uw wensen vervullen, maar ik sta in voor zijn veiligheid.
Het land kan geen andere tegenslag meer aan...
Daarmee bedoel ik niet... Als hij kon beslissen...
zou hij alles voor u doen.
Wie beslist het dan, Mr Valenti?
U weet vast dat we morgen bijna 100 staatshoofden verwachten.
103.
Dat klopt vast, en ik verwacht dat ze hun eigen beslissingen nemen.
Op wat gebaseerd?
Er is veel geheime informatie waar ik niet mag over praten.
We hebben een bedreiging tegen generaal de Gaulle onderschept...
van onze contactpersonen in Geneve.
Als hij weigert te marcheren, dan volgen er nog meer.
Ik begrijp 't.
Zoals ik zei, Mrs Kennedy, ik wou dat we meer konden doen.
Het spijt me vreselijk. - Dat hoeft niet.
Jij en Johnsons hebben al zoveel gedaan.
Een fijne dag, Mrs Kennedy. - Mr Valenti?
Zou u een bericht kunnen sturen naar onze gasten als ze landen?
Natuurlijk.
Informeer hen dat ik morgen naast Jack zal lopen.
Alleen, indien nodig.
En zeg generaal de Gaulle...
dat als hij in een bepantserde auto wil rijden, of in een tank...
dat ik het 'm niet kwalijk neem.
En ik weet zeker dat de tien miljoen mensen die kijken het ook niet doen.
Waarom doet u dit, Mrs Kennedy?
Ik doe gewoon m'n werk.
Wilt u dit graag opschrijven?
Moet ik dat doen? - Ja.
We leven allemaal verder lang na onze dood.
Presidenten zullen komen en gaan.
En ze zullen allemaal naar Jack kijken...
voor begeleiding, voor inspiratie.
Wat zegt u tegen hen die zeggen dat hij het niet verdiend heeft?
De grootsheid.
Hij was een geweldige president, maar hij won niet de Burgeroorlog.
Het was een begrafenis voor de president van de Verenigde Staten.
Uw echtgenoot reed met auto's, niet op paarden.
En er hadden er meer moeten zijn, meer paarden...
meer soldaten, meer gehuil, meer camera's.
Ik gok dat ik daar niets van mag noteren.
Nee.
Want dat heb ik nooit gezegd.
Misschien had Jack de tijd niet om het communisme te verslaan.
Maar ik lijk me te herinneren... - Met alle respect...
u stond in 't midden van dat alles, Mrs Kennedy...
en ik denk dat het vast onmogelijk is om daar enig perspectief van te hebben...
maar ik kan u verzekeren dat het een spektakel was.
Nancy zei dat ze mijn verdriet wilden delen, dus liet ik hen dat doen.
Maar nadien besefte ik dat al die praalvertoning...
al de eisen die ik stelde om hem te eren...
niet voor Jack of zijn nalatenschap was...
maar voor mij.
Ik schreef hem een brief.
De avond voordat we de kist naar het Capitool verplaatsten.
Weet je wat ik schreef?
Dat ik wou sterven.
Ik begrijp het. - Echt?
Ja.
Tenzij je mijn toestemming vraagt.
Nee, enkel lompe, zelfhatende mensen plegen zelfmoord.
Nee, ik hoopte enkel dat als ik naast Jacks lichaam zou lopen...
dat er misschien iemand zo lief was om het voor mij te doen.
In het bijzijn van de hele wereld?
Beroemd leven, beroemde dood.
Maar ik wou nooit roem.
Ik werd gewoon een Kennedy.
Ik had iedereen verteld dat ik het me niet kon herinneren.
Dat is niet waar.
Ik kan me alles herinneren.
De eerste kogel: Boem.
En...
Ik had 'm kunnen redden.
Ik had moeten weten dat het een schot was. Ik had 'm moeten afschermen.
Ik probeerde het bloeden te stelpen, maar toen we bij 't ziekenhuis waren...
Sinds die avond heb ik gebeden om te sterven.
Laat God me niet bij mijn echtgenoot zijn?
Mag ik kijken?
Het is gewoon...
U schrijft niet echt leesbaar, hè?
U liet de voorbije dagen uw stempel achter op dit land.
Dat is 't verhaal.
Het verliezen van een president is zoals een vader verliezen...
en u was 'n moeder voor ons allen, en dat is een heel goed verhaal.
Het hele land heeft de begrafenis van het begin tot het einde gezien.
Tientallen jaren vanaf nu...
zullen mensen uw eer en de hoogheid herinneren.
Ze zullen u herinneren.
Het zal zeker zijn doel dienen.
Mijn man heeft hier zoveel vergaderingen.
Al de mannen die nu wachten op hem in de hal...
met de kinderwagens die hen passeren...
dus kunnen ze hier zitten en vergaderen rond deze tafel...
wachtend op hem.
Hij komt nu binnen.
Mr President.
Nou, Mrs.. - Mr Collingwood.
Mrs Kennedy heeft ons het Witte Huis getoond...
en al de veranderingen die ze heeft gemaakt.
Wat vindt u daarvan?
De inspanning die ze heeft geleverd...
is om ons intiemer in contact te brengen met de vorige bewoners.
Iedereen die als president naar het Witte Huis komt...
verlangt het beste voor zijn land...
maar ik denk dat hij een stimulus krijgt...
wetende dat hij in de nabijheid woont van de mensen die...
legendarisch zijn, maar eigenlijk in deze ruimtes leefden.
Misschien iets blauw. Dat vond ik altijd mooi.
Het heeft iets anders nodig.
Dank je.
Alles wordt opgeslagen totdat je beslist waar je gaat wonen.
Er is nog een laatste ding. Belangrijker dan de rest.
Elke avond voor het slapen gaan luisterden we naar muziek...
op een oude Victrola.
Zijn favoriet was Camelot. - De musical?
Ik schaam me zo.
Elk citaat uit Jack z'n mond was ofwel Grieks of Romeins.
En dat laatste stukje van Camelot...
blijft door m'n gedachten gaan.
''Laat het niet vergeten worden...
dat voor een kort, schitterend moment...
er een Camelot was.''
Jack hield van geschiedenis. Het maakte van hem wie hij was.
Stel je een jongetje voor met roodvonk in bed met 'n geschiedenisboek.
Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel.
Daar gaat Camelot om.
Gewone mannen die samen voor 'n betere wereld strijden.
Begrijp me niet verkeerd. Jack was niet naïef.
Maar hij had idealen.
Idealen waar hij anderen ook in kon laten geloven.
En zullen die idealen verder leven?
Vast.
Er zal natuurlijk grote vooruitgang zijn.
Er zullen andere geweldige presidenten zijn.
De Johnsons zijn heel gul voor mij geweest.
Maar er zal geen andere Camelot zijn.
Geen andere Camelot.
Waarom ben je echt hier?
Omdat ik moest praten. - Je bidt elke avond om te sterven.
Dat je kinderen je niet nodig hebben.
Je wilt enkel bij je man zijn, en toch begraaf ik je niet vandaag.
Er komt een moment bij de zoektocht naar betekenis...
dat men realiseert...
dat er geen antwoorden zijn.
En als je dat vreselijk, onvermijdelijk besef kent...
aanvaard je het, of je pleegt zelfmoord.
Of je stopt gewoon met zoeken.
Ik heb een gezegend leven geleid.
En toch, telkens als ik ga slapen...
het licht uitdoe en in het donker staar...
vraag ik me af:
'Is er niet meer?'
Vraag jij je dat af?
Dat doet elke ziel op deze planeet.
Maar als de ochtend komt, worden we wakker en zetten we koffie.
Waarom doen we de moeite? - Gewoon daarom. Jij ook vanochtend.
En morgen weer.
Maar God, in Zijn oneindige wijsheid...
heeft ervoor gezorgd...
dat het net genoeg is voor ons.
''Mrs Kennedy drukt haar verlangen uit om de lichamen...
van haar twee verloren kinderen te herbegraven...
om naast hun vader te rusten.''
Dat deel heb je begrepen?
''Ze wil dat ze het altijd herinneren...
dat er een kort, schitterend moment...
er een...
Camelot was.''
Hopelijk een goedenavond, Mrs Kennedy.
Hij schreef elk woord op.
Hielp het bij je verwerking?
Het wordt over de hele wereld herdrukt.
Misschien geloven ze dat nu allemaal. Camelot.
Mensen geloven graag in sprookjes. - En jij?
Geloof jij dat je hem recht hebt aangedaan?
Ik geloof dat de personages waarover we lezen op papier...
werkelijker zijn dan de mannen die naast ons staan.
Ik had 't moeten weten dat het te veel gevraagd was om samen oud te worden...
onze kinderen groot te zien worden.
De duisternis gaat misschien nooit weg...
maar het zal wel afzwakken.
Kom.
Ze wachten op ons in Arlington.
In de naam van de Vader...
de Zoon, en de Heilige Geest.
In de naam van de Vader...
de Zoon...
en de Heilige Geest.
elke avond van december tot december
voordat je in slaap valt op je kinderbedje
denk terug aan al de verhalen die je je herinnert
van Camelot
vraag elke persoon of hij het verhaal heeft gehoord
Ik was gewoon zo blij dat hij trots kon zijn...
want toen was ik zwanger en kon niet mee om campagne.
Toen gingen we naar 't Witte Huis en alles wat ik ooit heb gedaan...
werden plots prachtig.
Want alles wat een First Lady doet dat anders is, wil iedereen ook.
Ik was gewoon zo blij voor Jack, dat hij trots op me kon zijn.
Dat waren onze gelukkigste jaren.
waar het nooit regende tot na zonsondergang
tegen acht uur 's morgens moest de ochtendmist weg
laat het niet vergeten worden
dat er ooit een plek was
voor een kort, schitterend moment
dat bekend was als
Camelot
Vertaling: Quality over Quantity (QoQ) Releases
Download deze ondertitel op: - www.OpenSubtitles.org -